Ondertiteling bewerkt door: R3V0LV3R
Michael Pollan: De manier waarop we eten is in de afgelopen 50 jaar meer veranderd
dan in de 10.000 daarvoor.
Maar het beeld dat gebruikt wordt om voedsel te verkopen,
is nog steeds het beeld van een agrarisch Amerika.
In de supermarkt zie je beelden van boeren,
een houten hek, een graansilo,
de jaren 30 boerderij en het groene gras.
Het is het uitbaten van deze pastorale fantasie.
Een moderne Amerikaanse supermarkt
heeft gemiddeld 47.000 producten.
Seizoenen bestaan niet in de Amerikaanse supermarkt.
Tomaten zijn er het hele jaar door,
aan de andere kant van de wereld gekweekt, groen geplukt
en gerijpt met ethyleen gas.
Hoewel het eruit ziet als een tomaat,
is het een soort bedachte tomaat.
Ik bedoel, het is het idee van een tomaat.
In het vleesvak zijn geen botten meer.
Eric Schlosser: Er is een soort opzettelijke sluier,
een gordijn, dat wordt gehangen tussen ons
en waar ons voedsel vandaan komt.
De industrie wil niet dat je de waarheid kent
over wat je eet,
want als je het zou weten, zou je het misschien niet meer eten.
Michael Pollan: Als je de voedselketen terug volgt
van de cellofaan-verpakte vleespakketjes,
vind je een heel andere werkelijkheid.
De werkelijkheid is een fabriek.
Het is geen boerderij. Het is een fabriek.
Dat vlees wordt verwerkt
door grote multinationals
die weinig te maken hebben met boerderijen en boeren.
Eric Schlosser: Tegenwoordig komt ons voedsel van enorme assemblagelijnen
waar dieren en werknemers worden misbruikt.
En het voedsel is meer en meer gevaarlijk geworden
op manieren die voor ons verborgen worden gehouden.
Troy Troy Roush: Er is een kleine groep multinationals
die het hele voedsel systeem in de hand hebben.
Van zaad tot supermarkt,
winnen ze de macht over voedsel.
Eric Schlosser: Het gaat niet alleen om wat we eten.
Het gaat om wat we mogen zeggen,
over wat we mogen weten.
Niet alleen onze gezondheid loopt gevaar.
Carole Morison: De bedrijven willen niet dat boeren praten.
Zij willen dit verhaal niet verteld.
Wat dacht je van een club sandwich met verse, gekookte kip?
Weet je, dat is een goed idee,
maar wat ik eigenlijk zou willen
- is een hamburger. - Goed dan.
Eric Schlosser's stem: Mijn favoriete maaltijd tot nu toe
blijft een hamburger met frietjes.
Ik had geen besef dat een handvol klachten
de manier waarop we eten en eten bereiden veranderde.
Ik eet dit voedsel al mijn hele leven
zonder te weten waar het vandaan komt,
zonder te weten hoe machtig deze industrie is.
En het was het idee
van een wereld die bewust voor ons verborgen wordt gehouden.
Ik denk dat een van de redenen,
dat ik onderzoeks-journalist ben geworden,
was om die sluier... die sluier weg te nemen
van belangrijke onderwerpen die verborgen worden gehouden.
Eric Schlosser: Het hele industriële voedselsysteem
begon met 'fast food'
In de jaren 30,
ontstond een nieuwe soort restaurant
en het heette een 'drive-in'.
De gebroeders McDonald hadden een zeer succesvolle drive-in,
maar zij besloten kosten te reduceren en te vereenvoudigen.
Dus ontsloegen ze alle serveersters,
verwijderden een groot deel van de zaken van het menu,
en ze creëerden een revolutionaire manier
om een restaurant uit te baten.
Feitelijk brachten ze het fabriekssysteem
naar de restaurantkeuken.
Ze trainden elke werknemer om slechts één ding te doen
opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Doordat werknemers slechts één taak hadden,
hoefden de broers minder salaris te betalen
en was het heel makkelijk om iemand te vervangen.
Het was goedkoop voedsel, het smaakte goed
en dit McDonald's fast food restaurant
was een groot, groot succes.
Die mentaliteit van uniformiteit,
conformisme en de lage kosten
breed toegepast en op grote schaal
heeft allerlei onbedoelde gevolgen.
Op het moment dat McDonald's de grootste inkoper is
van vermalen rundvlees, in de Verenigde Staten,
en zij willen dat hun hamburgers
overal exact gelijk smaken,
dan veranderen zij hoe gemalen rundvlees wordt geproduceerd.
McDonald's
is de grootste koper van aardappelen
en één van de grootste kopers van varkensvlees,
kip, tomaten, sla zelfs appels.
Deze heel grote fast food ketens
willen grote toeleveranciers.
En nu zijn er feitelijk een handvol bedrijven
die onze voedingsketen bepalen.
In de jaren '70, waren de vijf grootste rundvlees-verwerkers
de baas over slechts 25% van de markt.
Vandaag de dag, heeft de top vier
meer dan 80% van de markt in handen.
Hetzelfde gebeurt nu met varkensvlees.
Zelfs als je niet eet in een fastfood restaurant,
dan eet je vlees dat wordt geproduceerd
door dit systeem.
Je kijkt naar het etiket
en je ziet boer dit, boer dat...
in feite zijn het slechts drie of vier bedrijven
die ons vlees in handen hebben.
We hebben nog nooit zulke grote voedsel bedrijven gehad
die zó machtig waren, in onze hele geschiedenis.
Tyson, bijvoorbeeld,
is het grootste vlees-verpakkingsbedrijf in de geschiedenis van de wereld.
De industrie veranderde de manier waarop kippen worden gefokt.
Vogels worden nu gefokt en geslacht
in de helft van de tijd van 50 jaar geleden,
maar nu zijn ze twee keer zo groot.
Mensen eten graag wit vlees,
dus hebben ze de kip opnieuw ontworpen
om grote kippenborsten te hebben.
Ze hebben niet alleen de kip veranderd,
ze hebben de boer veranderd.
Vandaag de dag zijn kippenboeren niet de baas over hun vogels.
Een bedrijf als Tyson
is eigenaar van de vogels vanaf de dag dat ze worden geleverd
tot de dag dat ze worden geslacht.
Laat ik bovenaan beginnen.
- Man: Dit is de Kip... - Nationaal Kippen Comité.
De kippen industrie heeft een model ontwikkeld
voor de integratie van productie, verwerking
en marketing van de producten
die door andere industrieën nu ook wordt toegepast
omdat ze zien dat we enorme economieën hebben bereikt.
Op een bepaalde manier produceren we geen kippen;
We produceren voeding.
Het allemaal zeer machinaal.
Dusdanig, dat alle vogels die van deze bedrijven komen
allemaal bijna gelijk van grootte moeten zijn.
Wat dit systeem van intensieve productie bereikt
is de productie van veel voedsel
op een klein stukje grond
voor een zeer betaalbare prijs.
Leg mij maar uit wat daar mis mee is.
Ruikt voor mij als geld.
16 kippen huizen staan hier.
En Chuck's zoon heeft er vier aan de andere kant van die heuvel.
De kippen industrie kwam hier
en het heeft deze hele gemeenschap geholpen.
Dit zijn mijn kippen huizen.
Ik heb ongeveer 300.000 kippen.
Wat wil je?
We hebben een contract met Tyson.
Zij fokken al vele jaren kippen.
Het is een wetenschap. Zij hebben het uitgedokterd.
Als je een kip in 49 dagen kunt opfokken,
waarom wil je er dan een die drie maanden nodig heeft?
Meer geld in de portemonnee.
Deze kippen zien nooit het zonlicht.
Ze zitten zo'n beetje de hele tijd in het donker.
Man: Dus je denk dat ze ons erbuiten willen houden?
Ik weet het niet.
Als ik het wist, zou ik het zeggen.
Het zou mooi zijn, als jullie konden zien wat we werkelijk doen,
maar voor wat betreft jullie naar binnen gaan,
dat kunnen we jullie niet laten doen.
Ik snap waarom boeren niet willen praten...
want het bedrijf kan doen wat ze willen doen
voor zover het over betaling gaat, want ze hebben alles in handen.
Maar het is tot het punt gekomen
dat het niet meer klopt wat er gebeurt
en ik heb gewoon een beslissing genomen.
Ik ga zeggen wat ik wil zeggen.
Ik snap dat anderen niet willen.
Maar ik zit op een punt
dat het allemaal niet meer uitmaakt.
Er moet iets gezegd worden.
Het is naar hierbinnen.
Het stof vliegt overal.
Overal uitwerpselen.
Dit is geen 'boeren'.
Dit is enkel massa-productie,
als een lopende band in een fabriek..
Wanneer een kuiken groeit,
en in zeven weken heb je een kip van bijna 3 kilo,
dan kunnen hun botten en organen
die snelle groei niet aan.
Veel van de kippen hier, kunnen een paar stappen zetten
en vallen dan neer. Dat komt omdat ze niet
om kunnen gaan met hun eigen gewicht.
Dat is normaal.
Er zit antibiotica in het voer
en dat wordt uiteraard opgenomen door de kippen.
De bacteriën worden resistent,
en dus werken de antibiotica niet meer.
Ik ben allergisch geworden voor alle antibiotica
en kan ze niet nemen.
Morison: Als het in de huizen donker is,
gaan de kippen liggen. Er is dan minder weerstand
als ze gevangen worden.
Oorspronkelijk waren het Afro-Amerikanen.
Nu zien we meer en meer Latijns-Amerikaanse vangers...
niet-geregistreerde arbeiders.
Vanuit hun positie, hebben ze geen rechten
en ze gaan gewoonweg niet klagen.
De bedrijven houden van dit soort arbeiders.
Het maakt niet uit dat de kippen ziek worden.
Alle kippen gaan naar de fabriek
voor verwerking.
De bedrijven houden de boeren in de tang
vanwege de schulden die de boeren hebben.
Om 1 kippenhuis te bouwen.
Is een bedrag nodig van $280.000 tot $300.000.
En als je eenmaal de eerste investering hebt gedaan,
komen de bedrijven telkens terug
met eisen voor uitbreidingen
voor nieuwe apparatuur,
en de fokker heeft geen keuze.
Ze moeten het doen
of ze worden bedreigd met beëindiging van het contract.
Zo houden ze de boeren in bedwang.
Het is de manier waarop ze hen geld laten uitgeven,
naar de bank laten gaan en nog meer laten lenen.
De schuld wordt telkens groter.
Ze hebben niets te zeggen over je bedrijf,
het is vernederend.
Ze zijn als slaven voor de grote bedrijven.
Michael Pollan: Het idee dat je een boek moet schrijven
om mensen te vertellen waar hun eten vandaan komt
is een teken hoeveel afstand er is ontstaan.
Ik vind dat we recht hebben om over ons voedsel te weten...
"Van wie is het? Hoe maken ze het?
Mag ik een blik in de keuken werpen?"
Toen ik het industriële voedings- systeem wilde begrijpen,
ging ik iets heel simpels doen.
Ik wilde mijn voedsel terugleiden naar de bron.
Als je door de supermarkt loopt,
wat een overvloed aan variëteit en keuze lijkt, is dat niet.
Er hang een illusie van verscheidenheid.
Er zijn maar een paar bedrijven betrokken
en slechts een paar oogsten.
Wat me het meest verbaasde
toen ik dat eten volgde naar de bron,
ik kwam elke keer bij dezelfde plek uit,
en dat was een maïsveld in Iowa.
Zo veel van ons industrieel voedsel
blijkt een slimme herschikking van maïs te zijn.
Maïs heeft onze wereld veroverd op veel verschillende manieren.
Het is een opmerkelijke plant.
100 jaar geleden, kon een boer in Amerika
misschien 500 kilogram maïs per 4 vierkante meter verbouwen.
Vandaag de dag is 5000 kilogram geen probleem.
Dat is een ongelooflijke prestatie
waar kwekers erkenning voor verdienen,
waar kunstmestmakers erkenning voor verdienen,
waar bestrijdingsmiddel-makers ook erkenning voor verdienen.
Troy Roush: Vandaag de dag, in de Verenigde Staten,
is 30% van het oppervlak in gebruik voor het planten van maïs.
Dat wordt voornamelijk gedreven door overheidsbeleid,
overheidsbeleid dat, in feite,
toelaat, maïs te produceren, onder de kostprijs.
De waarheid is, dat we betaald worden om te overproduceren,
en dat is veroorzaakt door
deze grote, internationale belangen.
De reden dat onze regering maïs promoot...
de Cargills, de ADM's, Tyson, Smithfield...
zij hebben belang bij het aankopen van maïs, onder de kostprijs.
Zij hebben dat belang ingezet, en hun enorme financiële middelen
om het Congres het soort agrarische wetten te laten maken, die we nu hebben.
Michael Pollan: Een "agrarische wet",
die eigenlijk een "voedsel wet" zou moeten heten,
normeert de regels van de hele voedseleconomie
Agrarisch beleid is altijd gericht op deze goederen
omdat je ze kunt opslaan.
We moedigen boeren aan, zoveel mogelijk maïs te kweken,
om groot te worden, te consolideren.
We subsidiëren boeren per kilo opbrengst.
Troy Roush: We produceren heel veel maïs
en zij verzonnen toepassingen ervoor.
Larry Johnson: We ontwikkelen ons voedsel nu.
We weten waar we moeten zijn voor bepaalde kenmerken
zoals mondgevoel en smaak.
En we brengen dat geheel samen
en ontwikkelen nieuwe voedingsmiddelen
die niet verleppen in de koelkast,
niet ranzig worden.
Natuurlijk is de grootste vooruitgang de laatste jaren
glucose-fructose-siroop uit maïs.
Weet je, ik zou wel durven gokken dat
als nu kijkt op de schappen van de supermarkt,
ik wed dat 90% van de producten
ofwel een maïs, ofwel een soja ingrediënt bevat,
en in de meeste gevallen beide.
Michael Pollan: Maïs is het fantastische ruwe grondstof.
Je hebt die dikke kern van zetmeel
en die kun je ontleden en opnieuw opbouwen.
Je kunt er glucose-fructose siroop van maken.
Je kunt maltodextrine maken
en diglyceriden en xanthaan gom
en ascorbinezuur.
Al deze obscure ingrediënten in bewerkt voedsel...
het is opmerkelijk hoeveel ervan gemaakt wordt van maïs.
Plus, je kunt het aan dieren voeren.
Troy Roush: Maïs is het hoofdbestanddeel in diervoeder-ingrediënten
of het nu gaat om kippen, varkens, runderen... noem maar op.
Michael Pollan: in toenemende mate voeren we maïs aan vissen
of het nu gaat om tilapia of kweekzalm.
We leren vissen om maïs te eten.
Het feit dat we zo veel goedkope maïs hadden
heeft werkelijk de prijs van vlees omlaag gedreven.
Ik bedoel, de gemiddelde Amerikaan eet meer dan 100 kilo
vlees per persoon per jaar.
Dat zou niet mogelijk zijn
als we ze geen dieet van goedkoop graan zouden voeren.
Omdat je graan op of onder de kostprijs verkoopt
kan een veefokker maïs kopen
voor een fractie van wat het kost om te kweken,
zodat alle dieren weggezogen worden
van alle boerderijen in de Midwest
Er ligt een spinnenweb
van wegen en treinspoor
over het hele land om maïs te vervoeren
van waar het gekweekt wordt naar zogenaamde CAFO's.
Koeien zijn van nature uit geen maïs eters.
Ze zijn evolutionair bepaald om gras te eten.
En de enige reden dat wij hen maïs voeren
is omdat maïs spotgoedkoop is
en omdat maïs hen heel snel dik en vet maakt.
Man: Waar stop je je hand?
Ik zit feitelijk in de pens...
dat eerste deel van de maag.
En het is...
het is niet...
het is wat moeilijk te zien.
Je kunt het vloeibare deel hier zien.
Man: Wauw.
- Doet dit de koe pijn? - Nee.
Er zijn micro-organisme...
bacteriën in de pens, miljoenen.
De dieren evolueren
op het consumeren van gras.
Er is wat onderzoek dat aangeeft
dat een maïs-rijk dieet leidt tot
E. Coli die zuurbestendig is.
En dat zijn de meest schadelijke E. Coli.
Michael Pollan: Dus je voert maïs aan vee
en E. Coli, een veelvoorkomende bacterie, evolueert,
een zekere mutatie ontstaat
en een streng met de naam "E. Coli 0157:h7"
verschijnt op het wereldtoneel.
En het is een resultaat van het dieet dat we vee voeren op fokkerijen
en het is een product van het fokkerij-leven.
De dieren staan tot hun enkels
in hun mest, de hele dag lang.
Dus als eentje het heeft,
dan krijgen de andere koeien het ook.
Als ze bij het slachthuis aankomen,
zijn hun huiden bedekt met een koek van mest.
En als het slachthuis
400 dieren per uur slacht,
hoe voorkom je dat die mest
op de karkassen komt?
En zo komt mest in het vlees.
En nu zit dat ding dat nog niet eerder ter wereld was
in onze voedselketen.
Een fast-food nachtmerrie die wellicht nog enger wordt..
Een tweejarig kind overleed vandaag in Seattle.
En de dader? Besmet vlees van Jack In The Box hamburgers.
A landelijke terugroepactie vandaag
voor meer dan 140 ton rundergehakt.
Man: Een half miljoen pond rundergehakt...
Man #2: Vandaag, landelijke terugroepactie Con Agra rundergehakt.
Eric Schlosser: E. Coli zit niet meer enkel in rundergehakt nu...
het is gevonden in spinazie, appelsap...
en dat komt van het afvalwater van onze fabrieksboerderijen.
90 bevestigde gevallen van E. Coli besmetting.
In het middelpunt... rauwe, verpakte spinazie.
Man #3: Dit is het 20 geval van E. Coli met groene bladen
in het afgelopen decennium.
Eric Schlosser: Jarenlang, gedurende het Bush bewind,
was de directeur van de USDA
de man die voorheen de belangrijkste lobbyist was
voor de runderindustrie in Washington;
Het hoofd van de FDA was de voormalige vice-voorzitter
van de National Food Processors Association.
Deze regulerende instanties
worden bestuurd door precies die bedrijven
die zij behoren te inspecteren.
Vrouw: ConAgra, die recentelijk pindakaas terughaalde
die besmet was met salmonella,
was 2 jaar geleden al op de hoogte van de problemen in zijn fabriek.
Eric Schlosser: Voedselvergiftiging is er altijd geweest.
Meer en meer technologie
wordt toegepast, bij de productie van voedsel,
je zou denken dat het veiliger wordt,
niet erger besmet.
Maar de fabrieken zijn groter en groter geworden.
Een perfecte omgeving om schadelijke ziekteverwekkers
verder te laten verspreiden.
Vrouw: De terugroepactie van bevroren hamburgers omvat nu ook
22 miljoen pond.
Genoeg vlees, om een fast-food hamburger te maken
voor iedere volwassene in Amerika, wordt teruggeroepen.
Eric Schlosser: In de jaren '70 waren letterlijk duizenden
slachthuizen in de Verenigde Staten.
Vandaag de dag hebben we 13 slachthuizen
die de meerderheid van het rundvlees verwerken
dat verkocht wordt in de Verenigde Staten.
De hamburger van vandaag,
bevat stukjes van duizenden verschillende runderen
vermalen, in die ene hamburger.
De kansen Mara exponentieel toe dan een van die dieren
een gevaarlijke ziekteverwekker bij zich droeg.
Het is opvallend hoe tandeloos
onze regulerende instanties zijn wanneer je het van dichtbij bekijkt,
en dat is hoe de industrie het het liefst ziet.
Patricia Buck: Dit is het gebouw van de USDA.
Heeft Josh gezegd hoeveel tijd hij dacht we zouden krijgen?
- Vijf minuten. - Vijf minuten.
Nou, misschien wel 15. Moeten op tijd zijn voor de ontmoeting.
- Het start om vier uur. - Oké.
Dus als ik dit begin te doen
- of met papier begin te schuiven, is het tijd. - Ik weet het. Het is tijd.
Dank u! Dank u.
Barbara Kowalyck: Ik ben geregistreerd Republikein.
Ik ben altijd redelijk conservatief geweest.
Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen
en ik had zeker nooit gedacht dat ik ooit
zo nauw zou samenwerken met mijn moeder.
- Deze kant op? Oké. - Ja, we moeten hierheen.
Een vergissing... Ik denk dat we die kant op willen gaan.
Barbara Kowalyck: Mijn moeder en ik, onze relatie
heeft een nieuwe dimensie gekregen.
2421? 2421.
Daar zijn we dan.
- Hoi. - Hallo.
- Hoe gaat het? - Ik ben Pat.
- Hallo, Pat. - Barb Kowalyck.
- Hallo, Barb. - DeGette: Na de eerste grote sprong
om voedingsstandaarden vast te stellen. Werden mensen te zorgeloos.
We hebben de budgetten van de FDA gereduceerd.
Meer en meer vertrouwden we
op zelfregulering voor al deze industrieën.
En nu hebben we, eigenlijk,
ons systeem verloren.
U bent werkelijke een van de helden van de berg
voor voedselveiligheid en het is een heel belangrijk doel.
Het is ook iets persoonlijks, voor mij en mijn familie.
Onze voedsel-veiligheids activiteiten startten zes jaar geleden
toen mijn twee-en-een-half-jaar oude zoon Kevin
besmet werd met E. Coli 0157:h7
en van een volmaakt gezonde
prachtig kleine jongen...
en ik heb een kleine foto bij me vandaag
genomen 2 weken voor hij ziek werd.
Hij ging van dit, naar dood, in 12 dagen.
In juli 2001,
nam onze familie een vakantie.
Hadden we geweten wat ons te wachten stond,
zouden we nooit naar huis zijn gegaan.
We eindigden ermee, 3 hamburgers te eten voor hij ziek werd.
We begonnen bloed te zien, in Kevin's diaree,
dus namen we hem mee naar de eerste hulp.
En ze zeiden "We hebben
de kweek terug, van Kevin's uitwerpselen,
"en hij heeft hemorrhagische E. Coli."
Ze kwamen binnen en vertelden ons
dat Kevin's nieren begonnen te falen.
Kevin kreeg zijn eerst dialyse behandeling.
Hij mocht geen water drinken.
We hadden kleine sponsjes
en we mochten die dopen in een bekertje water
en hem dat geven.
Hij beet een stuk van eentje af.
Je hebt nog nooit iemand zien smeken.
Hij smeekte om water. Het was alles waar hij over praatte.
Ze lieten niemand een drankje de kamer mee innemen
want... Ik bedoel, alles waar hij over praatte,
was... water.
Ik weet niet of hij wist wat er met hem gebeurde..
En ik hoop... Ik weet het niet.
Om een prachtig kind te zien gaan
van perfect gezond tot dood in 12 dagen...
Het was gewoon ongelooflijk
dat dit kon gebeuren als gevolg van eten.
En extra wrang was daarnaast...
We hadden bijna twee of drie jaar nodig
en huurden een advocaat in
om erachter te komen dat wij overeenkwamen met een terugroepactie.
Op 1 augustus lag mijn zoon al in het ziekenhuis.
Ze deden een E. Coli test op de fabriek, die positief was.
Ze riepen het vlees niet eerder terug
dan 27 augustus,
16 dagen na zijn overlijden.
Als we meer verhoren hebben... en die komen er...
Zou ik graag zien dat u komt getuigen.
- Blijf vechten. - Dank u. U ook.
Barbara Kowalyck: Je komt nooit over de dood van je kind heen.
Je vind een nieuw evenwicht.
- Buck: Zo? - Ja.
- Gaan we die kant op? - Mm-hmm.
Barbara Kowalyck: We stellen vertrouwen in onze overheid
om ons te beschermen,
en we worden niet beschermd
op een heel basaal niveau.
In 1998, implementeerde de USDA microbiologische testen
voor salmonella en E. Coli 0157:h7.
De gedachte was dat als een fabriek herhaaldelijk de tests faalde,
dat de USDA de fabriek kon sluiten
want ze hadden kennelijk een doorlopend besmettingsprobleem.
De vlees en gevogelte organisaties
stapten onmiddellijk naar de rechter.
En de rechter zei feitelijk
dat de USDA niet de bevoegdheid had
om fabrieken te sluiten.
Wat dat betekende was dat
je een pond vlees of gevogelte producten kon hebben
die een kweekvijver voor salmonella is
en de USDA kan er niets tegen doen.
Een nieuwe wet werd geïntroduceerd als reactie
en die wet werd bekend als 'Kevin's Wet.'
Het lijkt zo voor de hand liggend, duidelijk geval.
- Hoe gaat het ermee? - Prima prima.
Barbara Kowalyck: We hebben nu 6 jaar eraan gewerkt
en het is nog steeds niet aangenomen.
Ik geloof dat er misschien een mogelijkheid is
een kans... een goede kans...
om dit voorstel tot wet te stemmen dit keer.
Ik denk dat vanuit het standpunt van de consument,
veel mensen het idee zouden steunen
een kleine beetje meer te betalen voor de garantie
tot een betere voedselveiligheid.
- Barbara Kowalyck: Yeah. - Maar ik weet ook
dat er andere spelers zijn
- in de voedselproductie-keten... - Barbara Kowalyck: We weten ervan.
Die zich zorgen maken,
want het kan gezien worden als een extra kostenpost.
Ik denk dat het voordeel hier is...
Barbara Kowalyck: Soms voelt het alsof
de industrie meer beschermd was dan mijn zoon.
Dat heeft me gemotiveerd om een voorstander te zijn.
Alleen al in het afgelopen jaar zijn er
een veelvoud van voedings-gebaseerde besmettingen geweest
die hebben geleid tot significante verliezen.
Duidelijk is dat onze huidige aanpak
met het oog op voedseltoezicht en bescherming
niet de behoeften van Amerikaanse gezinnen bevredigt.
Ik vind het moeilijk om Kevin's verhaal te vertellen.
Maar de enige manier waarop ik
kan voorkomen dat het anderen ook overkomt
is om naar buiten te stappen en erover te praten.
Yeah.
Zes zijn basisschool leerlingen, Ééntje is een familielid,
en er is er nog een in een andere gemeente
in Kentucky, dus...
Barbara Kowalyck: Het is straks zeven jaar geleden
dat mijn zoon stierf.
Alles wat ik wilde, was dat het bedrijf
zou zeggen "Het spijt ons".
We hebben een foutief product gemaakt
dat uw kind doodde, en we gaan dit doen
"om zeker te zijn dat het niet nogmaals gebeurt."
Dat is alles dat we wilden,
en ze konden ons dat niet geven.
Michael Pollan: Het industriële voedselsysteem kijkt altijd uit
naar meer efficiency, maar elke nieuwe stap in efficiency
leidt tot problemen.
Als je fokvee van hun maïs dieet afhaalt,
hen een dag of 5 gras geeft,
verdwijnt 80% van de E. Coli in hun buik.
Maar dat is uiteraard niet wat de industrie doet.
De aanpak van de industrie is...
als het een systematisch probleem als dit heeft...
ze gaan niet niet terug en bekijken wat er mis is, met het systeem,
er komt een high-tech oplossing, om het systeem te laten overleven.
Man: De 5x5 productie overloop-tank...
Lage stand. Lage stand.
Eldon Roth: Dit is ons operations centrum.
We beheren alle fabrieken vanaf hier.
Waar is Chicago? Hier is Chicago,
Georgia, Utah, Kansas,
Nebraska, Texas, L.A., Ohio.
We sturen alle niveau's aan van de versnellingsbakken,
de snelheid van de motoren...
kunnen we allemaal vanaf hier wijzigen.
We hebben iets gemaakt dat...
vanuit voedsel-veiligheids oogpunt,
ik denk dat we verder zijn dan de rest.
Ik denk dat we het aantal incidenten
met E. Coli 0157:h7 kunnen verminderen.
Maar ik ben net begonnen met werken met ammoniak
en ammoniak hydroxide.
Ammoniak doodt bacteriën,
dus werd het een verwerkings- hulpmiddel.
Ik ben eigenlijk een monteur.
Dat is eigenlijk wat ik ben.
We ontwerpen onze eigen machines.
Eldon Roth: Dit is ons eindproduct.
Man: Is jullie vlees in de meest hamburgers in het land?
Eldon Roth: 70%.
Over 5 jaar zitten we denk ik op 100%.
We hebben wel wat concurrentie.
Die gaan we denk ik verslaan.
Eldon Roth: Het is opnieuw een huwelijk
van wetenschap en techniek.
Ik wil het dollar maal...
- Vijf rodeo cheeseburgers... - Vrouw: Vijf rodeos. Oké.
Twee kip sandwiches.
- Vrouw: Iets anders nog? - Man: Twee kleine frisdranken,
en geef maar een grote Dr. Pepper.
- $11.48. - Dank u.
Eerste raam. Dank u.
Maria Gonzalez: we dachten zelfs niet na, over gezond eten
omdat we dachten dat alles gezond was.
- Kijk eens aan. - Dank u.
- Prettige dag verder. - U ook. Dank u wel.
Maria: Nu ik weet dat het voedsel
erg ongezond voor ons is,
voel ik me schuldig, dat ik het aan de kinderen geef.
Maar we hebben geen tijd om te koken, omdat we vertrekken om 6:00 uur.
We komen niet eerder thuis, dan 9 of 10 uur 's avonds..
Als je maar een dollar kunt uitgeven
en je moet 2 kinderen te eten geven,
kun je ofwel naar de markt gaan
en kijken of je iets goedkoopst kunt vinden
of gewoon direct naar een drive-in gaan
en 2 kleine hamburgers voor ze halen
en "oké, hier. Eet ze."
Dit is wat haar maag vult,
niet dat ene enkele product van de markt.
Kijk naar de broccoli.
Het is te duur, man.
- Wat wil je dan eten? - Mama.
Eerst kijken hoeveel er in een pond gaan.
- Uh, we kopen dat niet. - Waarom niet?
Je krijgt er maar twee of drie.
- Nee. Kom op. - Aww!
Maria: We kunnen snoepgoed vinden dat goedkoper is.
We kunnen chips vinden, die goedkoper zijn.
De frisdrank is erg goedkoop.
Soms moet je naar groente kijken en zeggen
"oké, we kunnen daar twee hamburgers krijgen
voor hetzelfde bedrag."
Michael Pollan: Hoe komt het dan je voor 99¢
een dubbele cheeseburger bij McDonald's kunt kopen
en je kunt niet eens één stronk broccoli krijgen voor 99¢?
- Wil je de kleine? - Ons voedingssysteem is scheef gegroeid
richting de slechte calorieën
en dat is geen ongelukje.
Ik bedoel, de reden dat deze calorieën goedkoper zijn is
omdat dat de calorieën zijn, die we zwaar subsidiëren.
En dat is direct verbonden aan het soort landbouw
dat we uitvoeren
en het landbouwbeleid dat we hanteren.
Al deze snack-calorieën zijn
diegene die komen van de grote oogsten...
van de tarwe, van de maïs
en van de sojabonen.
Dat deze calorieën zo goedkoop zijn,
vormt een van de redenen dat de grootste aanleiding
voor obesitas het inkomensniveau is.
In de loop van de geschiedenis van de mens,
waren we aan het vechten om zeker te zijn
dat we genoeg voedsel en genoeg calorieën hadden
voor een aanzienlijk percentage van het menselijk ras.
Nu is het probleem teveel calorieën..
De industrie wijst voor obesitas
naar een gebrek aan persoonlijke verantwoordelijkheid.
Maar wanneer je voeding samenstelt
druk je op onze evolutionaire knoppen.
Een feit is dat in onze aard is vastgelegd
dat we gaan voor 3 smaken...
zout, vet en suiker.
Deze dingen zijn in de natuur schaars.
Nu is suiker 24/7 beschikbaar
in enorme hoeveelheden.
We eten honderden kilo's van het spul elk jaar.
Dit dieet van glucose-fructose maïs siroop
en geraffineerde koolhydraten
leid tot pieken in het insuline niveau
en, geleidelijk, een verslijten van het systeem
waarmee ons lichaam suiker verwerkt.
Maria: Mijn man is diabetes.
Een van mijn grootste zorgen is
dat hij blind kan worden.
Het vervalt soms in... soms begint hij te trillen,
dus ik ben bang dat hij straks niet meer kan autorijden,
want dat is zijn werk.
We moeten rekening houden met zijn medicijnen.
Hoeveel was het, $70?
50 pillen kosten me ongeveer $130.
Maria: Maar hij slikt 2 verschillende soorten pillen.
$100-en-een-beetje voor de ene pil
en dan $100- en-nog-wat voor de ander.
Dat neemt een flink deel van ons inkomen weg.
We zitten krap, enerzijds
vanwege het betalen van zijn medicijnen om gezond te zijn
of het kopen van groenten om gezond te zijn.
Dus welke moeten we doen?
Het is moeilijk om mijn vader te zijn lijden aan diabetes
en dat soort dingen.
En het is heel moeilijk om te zien dat mijn zus het misschien heeft.
Er is iets gaande
met de manier waarop we ons leven leiden,
waar we spelen, waar we ons eten kopen
het het soort eten dat we kunnen kopen
dat een epidemie veroorzaakt.
Het is niet alleen onze gemeenschap.
Het is niet alleen Baldwin Park. Het is overal.
Hoevelen van ons kennen iemand
in onze familie met diabetes?
Hoe zit het met twee?
Drie? Hou je hand...
Het was zo dat type 2 diabetes
alleen bij volwassenen voorkwam.
Nu raakt het kinderen, in pandemische proporties.
Joel Joel Salatin: Alles wat we gedaan hebben
in moderne, industriële landbouw
was om het sneller, vetter, groter en goedkoper te fokken.
Niemand denk aan E. Coli,
type 2 diabetes en de ecologische gezondheid
van het hele systeem.
We besteden
autonome boerenbeslissingen...
we besteden dat uit aan raden van bestuur
in grote steden 1.000 mijlen ver weg
waar mensen beslissingen nemen en niet hoeven leven
met de consequenties van die beslissingen.
Alles is op gras gebaseerd.
Je weet wel, ze eten geen maïs, dode koeien,
of kippen mest zoals ze dat wel voeren hier in de vallei...
of dode kippen.
Ze eten feitelijk gras, struiken...
je weet wel, klaver, gras, kruiden.
Het zijn herbivoren.
Als ze maïs zouden eten,
dan moet je dat maïs gaan oogsten, dat maïs transporteren,
en dan moet je die mest ergens heen gooien
die uit de achterkant komt.
Hier... is het...
er... er is het hele ding...
Ik bedoel, de koe... ze bemest.
Ze maait. We hoeven geen mest uit te rijden.
We hoeven niet te oogsten... zij oogst het.
Alles in real-time... Echte zonne-dollars.
Het industriële voedselsysteem
werd geleidelijk ze een lawaaierige, stinkende,
mensonvriendelijke plaats,
dat de mensen die de fabrieken bedienen
niet willen dat iemand er komt,
want dan zouden mensen de lelijke waarheid zien.
Toen dat gebeurde,
verloren we alle integriteit
en alle verantwoordelijkheid in het voedselsysteem.
Als we glazen wanden
om alle megaverwerkings eenheden zouden zetten,
zouden we heel andere voedselsystemen hebben in dit land.
Joel Salatin: We hebben onszelf toegestaan
om zo los te raken en onwetend
over iets dat zo intiem is...
...als het voedsel dat we eten
Wat een verschil is het, om hier buiten te zijn
in de frisse lucht, zonneschijn,
vogels zingen in de bomen, weet je wel?
Maar zie je, volgens de USDA,
is dit onhygiënisch
want het is in de open lucht.
Ze hebben geprobeerd ons te sluiten.
Een van de grootste krachtmetingen was
toen ze probeerden ons te sluiten
omdat het niet hygiënisch was.
Kun je het je voorstellen?
Dus we hebben ze op kweek laten zetten bij een plaatselijk lab.
Ons gemiddelde: 133 C.F.U.
En degene van de winkel
hadden gemiddeld 3600.
Uiteraard hebben die 40 triljoen baden gehad.
Die van ons hebben geen chloor gezien.
Veel mensen vragen zich af "Is dit echt?
Ik bedoel, kun je echt de wereld voeden?"
Dat hele gedoe is zo'n misleiden argument
want, ja,
we zijn net zo efficiënt,
zeker als je alle
inefficiëntie van het industriële systeem meerekent.
Er kwamen mensen naar me toe op boerenmarkten
en ze zeiden "Wat? $3 voor een dozijn eieren?"
Terwijl ze een blikje fris drinken van 75¢
Hey, varken. Hey, varkentje.
Hey, varkens.
Ik verbaas me altijd over hoe succesvol we zijn geweest
met het raken van de bull's-eye van het verkeerder doel.
Ik bedoel, we hebben geleerd... bijvoorbeeld,
bij vee hebben we geleerd hoe...
hoe we moeten planten,
bemesten en oogsten van maïs
en niemand die terugkijkt en vraagt
"Maar moeten we koeien wel maïs voeren?"
We zijn een cultuur van techneuten geworden.
We gaan helemaal op in...
We gaan helemaal op in het hoe van alles
en niemand doet een stap terug
en zegt "Maar waarom?"
Ik bedoel, een cultuur die varkens enkel
als een hoop protoplastische, levenloze structuur
die we kunnen manipuleren met elk creatief ontwerp
dat de mens los kan laten op die scharrelaar
zal waarschijnlijk
de individuen in zijn gemeenschap
en andere culturen in de gemeenschap van naties
met hetzelfde soort minachting,
respectloosheid
en controlerend gedrag benaderen.
Eduardo Peña: De stad waar de plant zich bevindt
is een klein stadje genaamd Tar Heel
in het midden van een zeer economisch-bezwaard gebied.
Smithfield beheerst de kunst
van het uitzoeken en kiezen van
een werkploeg die ze kunnen uitbuiten,
in eerste instantie van de lokale bevolking...
de arme blanken, de arme zwarten.
Ze hebben die groep snel verbruikt.
Nu hebben ze een bus om hun werkers
helemaal uit Dentsville, South Carolina,
naar Clinton, North Carolina te brengen.
Je moet een circel met een diameter van 100 mijl tekenen,
en daar komen al je medewerkers vandaan.
Man: Ze hebben dezelfde houding richting hun medewerkers
als naar de varkens.
Man: Weet je, het varken, ze hoeven zich geen zorgen te maken om hun comfort
want ze zijn tijdelijk. Ze worden gedood.
En dat vinden ze ook van de medewerker.
Je bent niet bezorgd om de houdbaarheid van de medewerker
want, voor hen, komt alles tot een einde.
Man: Als je 2000 varkens per uur moet verwerken
dan krijgen medewerkers, omdat ze die ingewanden zo veel beetpakken,
infecties in hun nagels en zo.
All hun vingernagels vallen uit.
Man #2: Je bent bedekt met bloed, poep, urine.
Het is gemakkelijk gewond te raken hier beneden.
Man: Je maakt dezelfde beweging
met datzelfde deel van het varken
en het is nonstop, weet je.
Feitelijk wordt je behandeld als een menselijke machine.
Man #3: Je krijgt mensen die het zich niet kunnen veroorloven
om hier te vertrekken en Smithfield weet dat.
En dat gebruiken ze tegen je.
Eric Schlosser: 100 jaar geleden
toen Upton Sinclair "The Jungle" schreef
was er een rundvlees monopolie met enorm veel macht.
Immigranten uit Oost-Europa werden uitgebuit
door afwezigheid van elke vorm van overheidsregulering.
Er waren verschrikkelijke verminkingen
en zelfs doden.
Michael Pollan: Zaken werden beter. Langzaam werden ze beter.
Eric Schlosser: Teddy Roosevelt verzette zich tegen het monopolie.
Vakbonden verenigden de vleesverwerkers
en veranderden het in een van de beste industriële banen
in de Verenigde staten.
In de jaren '50, als je vleesverpakker was,
dat was als werken in de autoindustrie,
met een goed salaris, arbeidsvoorwaarden, pensioen.
En wat gebeurde toen?
Nou, de vleesverpakkende bedrijven werden groter
om de behoeften van de fast-food industrie te kunnen bevredigen,
die hun grootste klant was.
Sommige van de verpakkende bedrijven zoals IBP
namen de methoden over
van de fast food industrie...
verlagen van lonen, ervoor zorgen dat er geen vakbonden zijn,
productie versnellen,
en de arbeiders dezelfde taak laten uitvoeren
opnieuw en opnieuw en opnieuw.
En vleesverpakken is nu
een van de meest gevaarlijk banen in de Verenigde Staten.
De vleesverwerkende industrie naam ook
een nieuwe immigranten in dienst... illegale immigranten
en recente immigranten uit Mexico.
Veel van de illegale immigranten die naar Amerika komen
zijn maïs boeren uit Mexico.
NAFTA zorgde voor een stortvloed op de Mexicaanse markt
van goedkope Amerikaanse maïs.
Meer dan anderhalf miljoen boeren verloren hun baan.
Ze konden niet concurreren met de goedkope maïs uit Amerika.
Michael Pollan: Dus wat gebeurt er met die anderhalf miljoen Mexicaanse boeren?
Eric Schlosser: Vleesverwerkers zoals IBP,
National Beef en Monfort
gingen actief werven in Mexico.
Bedrijven adverteerden op de radio
en in kranten.
IBP zette een busregeling op,
in Mexcico om arbeiders de VS in te brengen.
Jarenlang kneep de overheid een oogje dicht
voor de werving van immigranten
door de vleesverwerkende industrie.
Maar nu, nu er een ant-immigranten beweging is,
komen ze plotseling in actie,
maar ze komen niet in actie tegen deze bedrijven.
De overheid komt in actie tegen de arbeiders.
Eduardo Peña: De vreemdelingenpolitie arresteert Smithfield arbeiders
op dit woonwagenkamp.
Eduardo Peña: Er is een overeenkomst
tussen Smithfield en de Immigratie autoriteiten.
Ze pakken 15 arbeiders per dag op,
maar je ziet geen grote overvallen.
Op die manier raakt het de productielijn niet.
- Meneer, we proberen... - Ze stelde me een vraag...
Zij stelt ons een vraag, niet u.
Ik zie niemand die Smithfield managers arresteert.
Niemand in de fabriek die iets van doen had
met het feit dat deze arbeiders ingehuurd waren
wordt gearresteerd.
Wat we vandaag de dag zien zijn arbeiders
die produceerden voor dit bedrijf en hard werkten...
dat is het soort mensen dat gearresteerd wordt.
Eduardo Peña: We willen de laagste prijs betalen voor ons voedsel.
We snappen niet dat ook dat een prijs heeft.
Deze arbeiders werken hier 10, 15 jaar
produceren je bacon, je feestelijke ham
en nu worden ze opgepakt als waren ze criminelen.
En deze bedrijven verdienen miljarden dollars.
Joel Salatin: Is een koopje alles wat er toe doet?
Wie wil de allergoedkoopste auto kopen?
We zijn bereid subsidie te betalen
aan het voedselsysteem om het beeld op te houden
van goedkoop eten,
terwijl het in werkelijkheid heel duur voedsel is
als je erbij optelt de milieu-kosten
sociale kosten, gezondheids kosten.
Industrieel voedsel is geen eerlijk voedsel.
Het is niet eerlijk geprijsd. Het is niet eerlijk geproduceerd.
Het is niet eerlijk verwerkt.
Er is niets eerlijks aan dat eten.
Ik kan geen betere bestemming bedenken voor een Smithfield doos.
Man: Het was een rit van ongeveer 5 uur
misschien 300, 400 mijl.
Dus ja..
Het is het waard.
Joel Salatin: Ik heb geen behoefte om op te schalen of te groeien.
Mijn wens is om het beste eten in de wereld te produceren
en genezen.
En als dat er toe leidt
dat meer mensen onze kant opkomen en spullen willen,
dan mag de hemel helpen uit te vinden hoe aan de vraag te voldoen
zonder de integriteit in gevaar te brengen.
Dat... dat is waar ik sta.
Ik heb absoluut geen behoefte
om in de Wal-Mart te liggen.
Zodra je voor zo'n groei gaat
ga je je klant anders bekijken,
ga je je product anders bekijken,
ga je je bedrijf anders bekijken.
Je bekijkt alles wat het belangrijkst is...
je gaat dat anders bekijken.
Dit is onze nieuwe lijn biologische popcorn.
Dit is Vitasoy soja melk,
de beste soja melk in de hele wereld.
Deze hele show toen het net startte
had de omvang van deze pilaar hier.
Man: Uh-huh.
Sommigen van ons sliepen in hun stand.
We konden ons geen hotelkamer veroorloven.
Biologisch groeide de afgelopen jaren met meer dan 20% jaarlijks.
Het is een van de snelstgroeiende segmenten in de voedingsindustrie.
Mijn God! Ah!
We zullen het kapitalisme niet kwijtraken
En we gaan het zeker niet kwijtraken
in de tijd die we nodig hebben om opwarming van de aarde te stoppen
en de vergiftiging om te keren
van onze lucht, ons eten en ons water.
We moeten er meer druk achter zetten.
Als we 'perfect' de vijand maken van het goede
en zeggen dat we alleen voedsel willen kopen
van het meest-perfecte systeem
binnen 100 mijl van ons, dan gaan we het niet redden.
Als milieudeskundige, was het vrij duidelijk voor me,
dat bedrijfsvoering de bron was van alle vervuiling,
bedrijfsvoering was de bron van zo'n beetje alle dingen
die de aarde vernietigen.
Op school kwam ik een klein instituut tegen,
genaamd New Alchemy Institute,
dat bestond uit een groep afvallige biologen.
Mijn hoop is u...
Hirshberg: We prediken een soort nieuwe religie,
we willen voeding en afvalverwerkingsalternatieven,
maar we preken voor eigen parochie.
We zijn afhankelijk van steun die opgedroogd was
maar we bereikten niet het publiek
dat de boodschap daadwerkelijk nodig had.
Ik realiseerde me dat we niet David moesten zijn
tegen Goliath. We moeten Goliath zijn.
Hirshberg: Toen we begonnen waren we een boerderij met zeven koeien.
We wilden bewijzen dat zaken doen deel kan zijn van de oplossing
voor de milieuproblemen van de wereld.
Tegelijkertijd moesten we bewijzen
dat we zeer winstgevend kunnen zijn.
Nu, in 2008, zijn we niet alleen
het #3 yoghurt merk in Amerika,
maar horen we ook bij de meest winstgevenden.
Kijk, dit is het interessante.
Een klein bedrijf zoals dit is nu van Kraft,
maar je hebt geen idee dat het van Kraft is.
Dit is van Pepsi. Dat is van Kellog's.
- Man: Kashi is Kellogg's? - Yeah.
- Dit is van Colgate nu. - Oh, is dat zo?
Yeah, dit is een van die bedrijven die net als ons begonnen is.
- Wel, het is... - Maakt het anders?
Maakt hen succesvol, eigenlijk.
De meningen zijn verdeeld. Laat ik het zo zeggen.
Hirshberg: Deze grote bedrijven groeien niet natuurlijk.
Ze groeien door overnames.
Coke, Pepsi, Kellogg's, General Mills...
allemaal zijn ze aan het rennen,
niet wandelen, in de biologische voedselhandel.
Hirshberg: Voor mij, als Wal-Mart de biologische sector ingaat,
wordt ik opgewonden. Het is een van de meest opwindende dingen.
Ik heb gedroomd van de dag
dat ik naast zakelijke giganten zat
en een gesprek kon hebben
over biologisch en duurzaam.
- Dit is Amanda. Dit is Rand. - Hi Amanda. Ik ben Rand.
- Rand, leuk je te ontmoeten. - Tony.
- Tony. Mooi. - Leuk je te ontmoeten.
OK. Help me uit te vinden waar...
- We werken beiden voor Wal-Mart. - Jij hoort bij Wal-Mart.
Yup.
Weet je dat wij niet naar Wal-Mart gaan?
- Nog nooit geweest. - Rand: Oh yeah.
- is dat niet wonderlijk? - Dus kwamen we naar jou.
Yeah, we zijn nog nooit geweest.
Lang geleden begonnen we te boycotten
en dat bleven we maar doen.
Hirshberg: Wal-Mart is vreselijk gevoelig
voor hun reputatie.
Ze zijn meer belasterd,
waarschijnlijk meer dan elk andere detailhandelaar
in onze huidige economie.
In feit, is het een vrij makkelijke beslissing
om zaken als biologisch, of wat het dan ook is, te ondersteunen,
gebaseerd op wat de klant wil.
We zien dat en reageren erop.
Dus als het duidelijk is dat de klant het wil,
dan is het heel makkelijk om erachter te gaan staan,
te drukken, en proberen het voor elkaar te krijgen.
Hirshberg: Als ik mijn milieu-vrienden tref,
zijn de meesten initieel geschokt
over het soort bedrijven dat ik tegenwoordig houdt.
Maar als ik daarna uitleg
wat de impact van één inkooporder van Wal-Mart is,
in de zin van niet kilo's, maar tonnen pesticide,
tonnen bestrijdingsmiddel, tonnen kunstmest,
de discussie... we laten de emotie los
en komen bij de feiten.
Dat is de kern, trouwens, van wat jullie hier doen.
Ik maak me geen illusies.
Ik geloof niet dat Wal-Mart hier komt
omdat ze plotseling moreel het licht hebben gezien.
Het is een kwestie van economie.
Ik kan de hele dag met mijn radicale vrienden debatteren,
maar niemand kan het feit aanvechten
dat een verkoop van nog eens een miljoen dollar aan Wal-Mart
helpt de wereld te redden.
Michael Pollan: Vroeger, rond de laatste eeuwwisseling,
kon de gemiddelde boer zes tot acht mensen voeden.
Nu kan de gemiddelde Amerikaanse boer
zo'n 126 mensen voeden, oké?
Dit zijn de meest productieve mensen die ooit leefden.
De veranderingen op de boerderij waren
monumentaal en radicaal maar onzichtbaar voor de meesten van ons,
want wie kent de boer nu nog?
Maar hun levenswijze
is gerevolutioneerd.
Troy Roush: 10.000 jaar geleden,
begonnen boeren hun beste zaden te bewaren
om ze het jaar erop opnieuw te planten.
Zo zijn zaden ontwikkeld.
Zo is maïs ontwikkeld.
Van een goeddeels nutteloos gras
tot de extreem productieve plant die het vandaag is.
Michael Pollan: Het idee dat een willekeurig bedrijf een oogst kan bezitten
is een heel nieuw idee. Pas in de jaren '80
besloot de Hoge Raad dat je het leven kunt patenteren.
Toen was het hek van de dam...
pogingen om de meest waardevolle delen van het leven te patenteren,
met andere woorden, de oogsten waar we afhankelijk van zijn.
Troy Roush: Monsanto is een chemie bedrijf.
Ze maakten DDT, Agent Orange in Vietnam,
en ontwikkelden toen een product genaamd "Roundup."
We begonnen roddels te horen over genetisch gemodificeerde sojabonen
die resistent waren tegen Roundup.
Als Roundup erover gespoten werd,
doodde het al het onkruid daar
behalve deze Roundup Ready sojaboon.
Troy Roush: Ik kan me het eerste verbod herinneren
op het bewaren van zaden.
De meeste boeren waren gewoon
absoluut verafschuwd door het hele concept..
Boeiend is dat over een periode
van 11 jaar te zien dat we
van totale minachting voor het idee
dat we onze eigen zaden niet kunnen bewaren
overgingen op acceptatie.
Man: Wat gebeurt er als een boer
zaden bewaard?
Wel, weet je, er is eigenlijk
maar één bedrijf betrokken hierbij nu
en dat is Monsanto.
Monsanto is...
Ze hebben een team privé detectives
die het land doorkruisen
en ze hebben een kleine 0900 hotline
waar ze telefoontjes aannemen. Als ze een telefoontje krijgen
en iemand beweerd dat iemand zaden bewaart,
dan sturen ze een detective, om de zaak uit te zoeken.
Als je je eigen zaad bewaart, krijg je een telefoontje
van iemand van Monsanto.
David Runyon: Twee mannen reden mijn oprit op
om 19:00, 19:30 's avonds,
toonden een zwarte kaart
en ze hebben nooit gezegd dat ze van Monsanto waren.
Man: ze zeiden dat ze een surveillance team hadden,
dat me betrapt had op schoonmaken van bonen.
Moe Parr: Ik vond het nodig om op te staan
rond 3:00 en 4:00 in de ochtend
vóór de detectives op weg zijn om me te volgen.
Runyon: Ze waren...
Laat ik zeggen ex-militairen of ex-politieagenten.
Ze waren groot en ze waren intimiderend.
Man: Ik weet niet of ze hun eigen surveillanceteam hadden
of dat het mijn buurman was die me aangaf. Ik weet het niet.
Dus toen ik me omdraaide om het huis in te lopen, zei eentje...
Ik kon het achter me horen... "Hij is schuldig."
Runyon: Het is een heel ingenieus apparaat, ontworpen in de 19e eeuw
en Monsanto gaat ze allemaal sluiten.
Dus hoeveel zaad reinigers zijn er nog
in het land, denk je?
In de staat Indiana, misschien zes.
Misschien. Ik ben niet op de hoogte...
- Hoeveel waren er? - Oh mijn gut. Elke gemeente had er drie.
Zijn ze allemaal gedwongen te stoppen?
Er is niemand over.
Runyon: Toen Monsanto sojabonen voor het eerst op de markt kwamen,
Ik ben gewoon nooit overgestapt.
Ik had best een goede opbrengst
met de conventionele sojabonen die ik gebruikte,
dus ik dacht "Nou, ik blijf gewoon waar ik ben."
Mijn buren om me heen zijn allemaal GMO's.
Als het stuifmeel binnenkomt, als het zaad naar binnengaat,
wordt ik nog steeds verantwoordelijk gehouden.
Michael Pollan: Als je een oogst genetisch manipuleert, bezit je het.
Dat hebben we in de landbouw nog nooit gehad.
Troy Roush: Het was zo dat de landbouw universiteiten,
iets wat we 'publiek zaad' noemen ontwikkelden.
Het merendeel van planten kweken
werd feitelijk gedaan op deze publieke instituten.
Michael Pollan: Monsanto lijkt erg op Microsoft.
Op dezelfde manier dat Microsoft intellectueel eigendom heeft
van de meeste computers in Amerika,
waren ze uit op het intellectueel eigendom
van het meest broedsel in Amerika.
Troy Roush: Publiek planten kweken is iets van het verleden.
Er zijn praktisch geen publieke zaden meer.
Runyon: Er zijn nog maar vier of vijf varianten
die ik feitelijk nog kan planten.
Nu had ik een paar van de laatste sojabonen
afkomstig uit de staat Illinois...
- die niet GMO zijn. - Publieke variant. Publieke variant.
Als het op het punt komt dat ik geen gecertificeerd zaad kan kopen,
wat moet ik dan? Wat zijn mijn opties?
Ik heb deze lijst gekregen, die me werd gemaild
Deze zwarte lijst is Monsanto's niet-geautoriseerde kwekers lijst.
Wow.
Of boeren die een vonnis tegen hen hebben,
of zaken doen, of anders...
of het zijn boeren die hun papierwerk niet ingediend hebben,
die hun boeken niet overdragen.
In mijn geval, daarom sta ik hierop...
want ik wilde mijn boeken niet overdragen.
- Sta ik op die lijst? - Ja, je staat erop.
Wow.
Ik zie twee van de boeren waar ik voor werk hierop staan.
Deze lijst... het komt nu op een punt
dat ik geen Monsanto producten kan kopen, oké?
Klopt.
Dus het komt neer op "Wat kan ik planten?"
Parr: Monsanto klaagt me aan op basis van het gegeven
dat ik de boeren aanmoedig de patent wet te breken
door hun eigen zaden schoon te maken.
Ik ben nog niet in een rechtszaal geweest
maar mijn rekening is nu al $25.000.
Mensen die vrienden van me waren
zijn nu terughoudend om met me te praten.
We waren 50 jaar lang vrienden
en nu kunnen we amper samen gezien worden.
Ja.
Ik denk niet dat ik echt schuldig ben,
maar het was goedkoper om de boete te betalen
dan te proberen het aan te vechten.
- Het knaagt aan je... - Parr: zeker.
Want als je denk dat je gelijk hebt met iets,
maar je geeft desondanks toe dat je fout zit.
Troy Roush: Monsanto beschuldigde ons onterecht van het schenden van hun
patent en contractbreuk.
Er was niets van waar.
Je gaat een markt in, vind de meest dominante landbouwer
en als je die kunt ruïneren, maak je de rest te bang om te protesteren.
Mijn familie spendeerde $400.000
om het gevecht aan te gaan, nog vóór de rechtszaak.
En we kregen te horen dat het nog een miljoen zou kosten
om er een rechtszaak van te maken.
We schikten buiten de rechtszaal.
De manier waarop het systeem in mijn ogen leek te werken
was: Vrouwe Justitia heeft de weegschaal
en je stapelt geld op de schalen
en degene die het meeste geld op de schalen stapelde,
de duurste experts inhuurde, en bereid was
de grootste leugens te vertellen, die is de winnaar.
Dat lijkt hoe ons justitieel systeem lijkt te werken tegenwoordig.
Het is verschrikkelijk. Het is verschrikkelijk.
Hoe kan een boer zichzelf verdedigen tegen
een multinational als Monsanto?
Ik sprak een jonge man slechts drie dagen geleden.
Ze waren op zijn boerderij geweest, weet je?
En die arme jongen, hij is net begonnen.
Zijn verloofde was er. Ik sprak met haar
en probeerde hen een zo goed mogelijk advies te geven.
Helaas was het beste advies dat ik hen kon geven
"Probeer er heelhuids uit te komen"
Bevecht ze niet. Ga op je rug liggen
"en geef ze wat ze willen, want je kunt jezelf niet verdedigen."
In het geval van Monsanto, is hun grip zo dominant.
Als je in productie landbouw wilt werken,
eindig je in bed met Monsanto.
De sojaboon is hun eigendom.
Zij gaan dat product beheersen
van zaad tot supermarkt.
In feite krijgen ze meer grip op voedsel.
Michael Pollan: Je hebt een soort draaideur
tussen Monsanto's kantoren
en de diverse regulerende
en wetgevende instanties die belangrijke beslissingen namen.
Troy Roush: Rechter Clarence Thomas was een Monsanto advocaat.
Dat zou nog niet zo'n groot probleem zijn
ware het niet dat in één rechtszaak
die echt besliste over dit hele zaad-bewaar issue.
Rechter Clarence Thomas schreef de meerderheids mening
een een zaak die het bedrijven toestaat
om boeren te weerhouden van het bewaren van hun eigen zaad.
Michael Pollan: Monsanto had hele nauwe banden
met de Bush regering...
en de Clinton regering.
Daarom hebben we nu tot nog toe weinig politieke discussie gehad
over deze radicale wijziging in ons voedselsysteem.
Michael Pollan: Onze overheid is de afgelopen 25 jaar
gedomineerd door de industrieën
die het nu juist moest reguleren.
Eric Schlosser: De uitdaging is dat zodra je mensen hebt
met expertise in de industrie, ze misschien hele goede reguleerders zijn.
Het hangt af van welke belangen ze besluiten aan te hangen.
Je hebt het hier over macht...
gecentraliseerde macht
en die macht wordt gebruikt
tegen de mensen die daadwerkelijk voedsel produceren
zoals de boeren.
Het wordt gebruikt tegen de arbeiders
die voor deze bedrijven werken
en het wordt gebruikt tegen consumenten
die bewust in het ongewisse worden gelaten
over wat ze eten, waar het vandaan komt
en wat het met hun lichaam doet.
Vrouw: Goedemiddag, Dames en heren van de commissie.
SB-63 is een consumenten recht-om-te-weten maatregel.
Het vereist eenvoudigweg dat alle voeding dat gekloond is
als gekloond voedsel wordt gelabeld..
Deze gekloonde dieren zijn
een wezenlijk nieuw iets.
Maar ik vind het ongelooflijk dat de FDA
niet alleen de verkoop van vlees van gekloonde dieren wil toestaan
zonder nader onderzoek,
maar ook wil toestaan dat dit vlees wordt verkocht
zonder enige vorm van labeling.
Hoeveel aanwezigen tegen, alstublieft?
Noelle Cremers van het California Farm Bureau.
En als ik mag aanduiden...
de reden dat we bezorgd zijn over labeling
is dat het onnodige angsten bij de consument veroorzaakt.
Tot het moment dat de industrie de mogelijkheid heeft
om de onderwijzen waarom we deze technologie willen gebruiken
en de waard van de technologie,
vinden we niet dat consumenten
worden geholpen met een waarschuwingslabel.
Michael Pollan: Deze bedrijven vechten met hand en tand
tegen labeling.
De fast food industrie vocht tegen
het geven van calorie informatie.
Ze vochten tegen het vertellen
of er transvetten in hun eten zit.
De vleesverwerkende industrie heeft jarenlang
land-van-herkomst labeling voorkomen.
Ze vochten om genetisch gemanipuleerd voedsel niet te hoeven labelen,
en nu bevat 78% van het verwerkte voedsel in de supermarkt
een of andere genetisch gemodificeerd ingrediënt.
Ik denk dat een van de belangrijkste gevechten is
voor consumenten om aan te gaan...
is het recht om te weten wat er in hun eten zit en hoe het is gekweekt.
Niet allen willen ze niet
dat je weet wat er in zit,
ze hebben het zelfs voor elkaar gekregen om wettelijk te verbieden
kritiek te hebben op hun producten.
Man: Kun je vertellen hoe je je eetpatroon hebt aangepast?
Yeah, we...
je moet waarschijnlijk even met een advocaat praten
voor je dit opneemt.
Wat? Je kunt zeggen dat dit... we zijn gestopt...
Weet ik, maar...
Ik kan de vlees en kip industrie
op me af krijgen en ik...
Serieus? Omdat je zegt... Dat het zo...
Het hangt van de context af.
Je zegt niet "Iemand anders eet het niet"
Ja, het spijt me, Robbie,
maar ik krijg die vraag de hele tijd.
Initieel was mijn reactie
"Het maakt me niet uit. Laat ze maar aanklagen."
Laat ze maar proberen de moeder
"van een dood kind aan te klagen en zien."
Het is vrij ongelooflijk wat je niet mag zeggen
- hoe jij en je familie veranderden... - De groente laster wetten...
zijn anders...
De voedingsindustrie heeft andere beschermingen
dan andere industrieën.
We hebben veel vragen over deze 'gekke koeien ziekte'.
Barbara Kowalyck: Er was een zaak waarbij Oprah werd aangeklaagd
door de vlees industrie
voor iets dat ze zei in haar show.
Het zorgde ervoor dat ik accuraat
stopte met eten van nog een hamburger.
- Man: Goedemorgen, Oprah. - Goedemorgen, allemaal.
Man #2: Bent u blij dat het eindelijk afgelopen is?
Nou, ik denk dat ik dat wel mag zeggen, nietwaar?
Ik kan dat zeggen, ja. Ik kan het einde zien.
Eric Schlosser: In Colorado is het een misdaad
als je veroordeeld ben volgens de groente laster wetten.
Dus je kunt opgesloten worden in de gevangenis
door kritiek te hebben op het rundergehakt
dat geproduceerd wordt in de staat Colorado.
Er worden pogingen gedaan in verschillende boeren staten
om het illegaal te maken om foto's van
industriële voedsel bedrijven te publiceren,
van veefokkerijen.
Eric Schlosser: Tegelijkertijd hebben ze ook
wetten gecreëerd, zogenaamde "cheeseburger bills"
die het heel moeilijk maken
om hen aan te klagen.
Deze bedrijven hebben legioenen advocaten
en ze zullen aanklagen, ondanks dat ze niet kunnen winnen
alleen al om een signaal af te geven.
Man: We zijn nu in sessie voor de verklaring van Maurice Parr
in de zaak van Monsanto Company
en Monsanto Technology versus Maurice Parr.
Man #2: Mr. Parr, hebben uw bankgegevens gedagvaard
in dit geval. Weet u dat?
Parr: Ik zal u zeggen, wat me het meest beangstigde vandaag
was het feit dat ze elke cheque, die ik uitgeschreven heb, hadden
van elke bankrekening die ik gebruikt heb
in de afgelopen 10 jaar.
Man #2: Bezit u ook land, Mr. Parr?
- Ja. - Man #2: Hoeveel hectare heeft u?
Twaalf.
Man #2: Hoe lang heeft u deze Dell computer gehad?
Welke mensen zijn sojazaad- reinigings klanten?
- Mr. Kaufman? - Alleen bonen.
Parr: Deze mensen zijn niet enkel klanten,
het zijn persoonlijke vrienden.
Het is hartverscheurend
te weten dat deze lijst in bezit is van Monsanto.
Harold Sinn?
Alleen bonen.
Stephen Pennell: Dit is de eerste zaak
waarin een zaad bedrijf
de persoon die het zaad schoonmaakt, aanklaagt.
Dus als Monsanto's claim wordt toegewezen in deze zaak,
hebben ze niet alleen Moe uit zijn bedrijf geholpen,
maar het zou elke kweker in het land tegenhouden
te doen wat Moe doet als precedent voor toekomstige zaken.
Man #2: Heeft een van deze klanten specifiek
aangegeven dat ze geen gebruik meer zullen maken van
- uw zaad-schoonmaak diensten? - Ron Merrill.
Parr's stem: Dit heeft me feitelijk geruïneerd.
- Max Lowe. - Parr's stem: Ik ben klaar.
Jerry Kaufman. Bill Zeering.
Robert Duvall.
Michael Pollan: We hebben een voedselsysteem dat is toegewijd
aan die ene deugd: efficiency,
en dus kweken we een klein aantal oogsten,
een klein aantal variëteiten,
een klein aantal bedrijven.
En ondanks dat je efficiënter wordt,
wordt het systeem meer en meer wankel.
Uiteindelijk zal het omvallen.
En waar het scheurt in het systeem
dat weten we niet altijd.
Troy Roush: Moderne productie landbouw is sterk afhankelijk
van grote hoeveelheden aardolie.
Op onze boerderij, verbruiken we
ongeveer 150.000 liter diesel per jaar.
Michael Pollan: We eten veel olie, zonder dat we het weten.
Om een stier naar de slacht te brengen,
dat is 285 liter olie.
Dus wat we zien, is dat
deze hoog-efficiënte machine
niet de veerkracht heeft om te gaan met schokken
zoals de piek in olieprijzen.
Voedselprijzen waren de afgelopen maand 3,9% hoger
dan een jaar geleden.
Neem maïs, een basisbron van voedsel,
op een 12-jarig hoogtepunt.
Michael Pollan: Een tijdlang konden we granen
zo goedkoper verkopen overal ter wereld,
dat boeren in andere landen die niet gesubsidieerd worden
niet met ons konden concurreren.
Dus hun mogelijkheden om voedsel te kweken
voor henzelf was in gevaar.
Troy Roush: Het voedsel raakt op in de wereld
en niemand praat erover. We hebben geen reserves.
Man: Er zijn protesten geweest in de wereld.
De voedselcrisis heeft al één regering ten val gebracht.
Michael Pollan: Er gaat geen maand voorbij
zonder een verhaal in het nieuws
dat het gordijn verder wegtrekt
van hoe het verwerkte voedsel is gemaakt.
Man: Manke koeien... Te zien of mank om te lopen...
worden mishandeld om ze op hun poten te krijgen voor de slacht.
Vrouw: Miljoenen liters geconcentreerde varkensmest
stromen stroomafwaarts.
Vrouw #2: De voedselbaas van de overheid apporteerde
Dat er geen middelen zijn om bij te houden
wat de oorsprong van de laatste salmonella uitbraak was.
Michael Pollan: Iedere keer als een van deze verhalen naar buiten komt,
leert Amerika een beetje meer...
wat er gebeurt in de keuken waar hun voedsel wordt bereid.
En elke keer wenden ze zich af in weerzin
en beginnen ze te zoeken naar alternatieven.
Hirshberg: De ironie wil dat de gemiddelde consument
zich niet heel machtig voelt.
Ze denken dat zij de ontvangers zijn
van wat de industrie naar buiten brengt
om te consumeren.
Geloof me, het is precies omgekeerd.
Als we een product langs de scanner in de winkel halen,
stemmen we voor lokaal of niet, biologisch of niet.
Bij Wal-Mart, namen we de beslissing ongeveer een jaar geleden
ervoor te zorgen dat onze melk hormoonvrij wordt geproduceerd.
We namen die beslissing op basis van consumenten voorkeur.
Hirshberg: Individuele consumenten
veranderden het grootste bedrijf op aarde
op daardoor,
sloegen ze waarschijnlijk de laatste spijker in de kist
van synthetisch groei hormoon.
Michael Pollan: Om goed te eten in dit land kost meer
dan om slecht te eten. Het zal geld kosten
en sommige mensen hebben dat simpelweg niet.
En dat is een van de redenen
dat we veranderingen nodig hebben op politiek niveau,
zodat de wortel een betere deal wordt dan de chips.
Eric Schlosser: Mensen denken "Deze bedrijven zijn zó groot
en zó machtig, hoe kunnen wij ooit dingen veranderen?"
Maar kijk naar de tabaksindustrie.
Het had enorme macht over publiek beleid
en die macht werd gebroken.
Het gevecht tegen tabak is een perfect voorbeeld
van hoe het onverantwoordelijke gedrag van een industrietak
kan worden veranderd.
Joel Salatin: Stel je voor als, als nationaal beleid,
we zouden zeggen dat we alleen succesvol zouden zijn
als er minder mensen
naar het ziekenhuis gaan volgend jaar, dan afgelopen jaar.
Wat dacht je van zo'n succes?
Het idee zou dan zijn
zulk voedzaam
onvervalst voedsel te hebben,
de mensen die het eten, zich gewoon beter voelen,
meer energie hebben,
en niet meer zo vaak ziek zouden zijn.
Kijk, dat is een nobel streven.
Barbara Kowalyck: Ik kan het feit dat Kevin dood is niet veranderen.
Als je iemand vertelt, dat je een kind bent kwijtgeraakt,
ik hou niet van die blik van medelijden
die in hun ogen verschijnt,
dat ze met me mee leven.
Ik kan zelf wel verdriet hebben, helemaal alleen,
dank u. Ik heb geen hulp daarbij nodig.
Wat ik nodig heb is dat ze luisteren
en me helpen een verandering teweeg te brengen.
Troy Roush: Je moet begrijpen dat wij boeren,
wij leveren aan de markt, wat de markt eist.
Als jij melk wilt kopen voor 2 dollar,
dan krijg je een fokkerij in je achtertuin. Zo simpel is het.
Mensen moeten eisen
goed, voedzaam eten van ons eisen.
En wij zullen leveren. Dat beloof ik je.
We zijn zeer ingenieus. We zullen leveren.
Dat is alles dat ik te zeggen had.
("This Land is Your Land" playing)
(Publiek juicht)
" When I rode that ribbon highway "
" I saw above me "
" The endless skyway "
" I saw below me "
" The golden valley "
" Well, this land was made for you and me "
" I roamed and rambled "
" I followed my footsteps "
" Through the sparkling sands of "
" Her diamond deserts "
" And all around me "
" A voice was calling "
" It said "This land was made for you and me "
" This land is your land "
" This land is my land "
" From California "
" To the New York island "
" From the redwood forests "
" To the Gulf Stream waters "
" Well, this land was made for you and me "
" Now the sun came shining "
" And I was strolling "
" Through wheat fields waving "
" And dust clouds rolling "
" And a voice was sounding "
" As the fog was lifting "
" It said "This land was made for you and me "
" This land is your land "
" This land is my land "
" From California "
" To the New York islands "
" From the redwood forest "
" To the Gulf Stream waters "
" Oh, this land was made for you and me. "
(Harmonica speelt)
(Instrumentaal)